**เบื้องบนเป็นแผ่นฟ้ากว้าง  เบื้องล่างเป็นธารน้ำใส

ตัวฉันมีกาน้ำชาหนึ่งใบ      กับกองฟืนที่วางอยู่เรียงราย

อยู่มาปีแล้วปีเล่า วันเก่า ๆ ได้ผ่านเลยไป

คืบคลานเข้าสู่วันใหม่ ลมหายใจยังคุกรุ่นในทรวง

***ฉันไม่เคยคิดอื่นใด ที่ยาวไกลเกินสุดขอบฟ้า

เราคบกันใต้ดวงตะวันรอน ยามเธอนอนฉันจะกล่อมนิทรา

เราคบกันแล้วพากันก้าวไป ไปเก็บไม้เก็บฟืนมาต้มกา

น้ำเดือดเรามาแบ่งกันกิน ฟืนหมดเราช่วยกันเก็บฟืน

ซ้ำ**

บางคนว่าฉันเป็นคนบ้า บางคนว่าสติไม่ค่อยดี

บางคนว่าฉันเป็นเช่นนี้ เพราะผิดหวังบางสิ่งที่ตั้งใจ

ซ้ำ***